عبد زمین شناس

هندونه

2011-05-21T15:42:00.001-06:00

آره، فرض کن کره زمین یه هندونه است. بعدش این همندونه رو سه قاچ کن. دو قسمتش آبه یه قسمتش خشکی! ...... خوب عمه پس قاچ چهارم هندونه چی میشه! ....یعنی اینا تو خونشون راه نداره هندونه رو سه قاچ کنن

آخ که چه حالی میده زندگی

2009-04-26T03:11:00.000-06:00

دیروز بالاخره بابام آمد. بعد یک سال دوری دلم براش یک ذره شده بود. خیلی دلم می خواست بابام بیاد پیشم. بیاد ببینه اینجایی که من زندگی می کنم چه طوریه. یک تصویری داشته باشه. می تونستم برم ببینمش. ولی به دلایل خیلی زیادی دلم می خواست اون بیاد اینجا. دلایلی که شاید کمی احمقانه باشه. ولی برای من مهم بود. چند هفته گذشته همش نگران بودم. آتقدر جزییات رو کنترل کردم و از خواهرم خواستم که بیچاره کلافه شده بود. اما همه چیز رو دقیق انجام داد تا پدرم بدون هیچ دغدغه ای برسه. خدا انقدر توی زندگیم بهم لطف داشته که گاهی می مونم اینا از کجا میاد.

الان ته دلم یک چیزی رها شده. یک گره ای باز شده. مثل روز بعد از کنکور. احساس خالی بودن از غم. آنقدر خالی که به پوچی برسی. به سبکی غیر قابل تحمل بودن*. حالا چند وقتی فرصت دارم تا از بخشی از زندگی را که از دست داده بودم دوباره تجربه کنم. و کمی از شرمندگی بچه بدردنخور بودنم را کم کنم. نمی دونم دید پدر مادر ها با چه احساسی به کاری که بچه شون براشون کرده پز می دن؟ دلم می خواست اون احساس رو پدر من هم داشته باشه. می دونم که برای پدرم جا و مکان و پول و خونه و زندگی دیگه اهمیت زیادی نداره. تنها چیزی که برای این آدمها توی این سن ها مهمه این حسه که همه دویدنهای عمرم به فنا نرفته. حداقل یک گوشه از این همه زحمت به حدی رسیده که بتونم سرم رو براش بالا نگه دارم. اگه یک دهم این حس را هم ایجاد کرده باشم از خودم راضی هستم. از زندگی و زنده بودن کیف می کنم. نه اینکه تا حالا نکردم. اما اینجوی اون ته ته ته فکرم هم خوشحالم. خدا نصیب کنه.

* از صاحبش بپرسید یعنی چی.

راستی خیلی دیر شده ولی عیدتون مبارک.

اگر از احوالات ما خواسته باشید

2009-03-12T11:55:00.002-06:00

زنده هستم و سلامت. اسباب کشی کردیم، سرماخوردگی ام خوب شد. کار و بار خوب است فعلا. بابام بزودی میاد اینجا. خدا هم همین نزدیکیست

Jan 23, 2009, 9:30 a.m.

2009-01-23T09:29:00.003-07:00

جرج بوش آخرین ... بازیش را با مردم غزه تمام کرد عجیب نیست که خروج ارتش اسراییل از غزه همزمان با خروج جرج بوش از کاخ سفید بود؟

Jan 21, 2009, 8:00 a.m.

2009-01-21T08:11:00.003-07:00

اوباما رئیس جمهور شد. رویای مارتین لوتر کینگ به حقیقت نزدیکتر شد. این نشانه ای از این است که چرا آمریکا با همه نقایصش هنوز قویترین کشور دنیاست. آمادگی تغییر کردن و تغییر دادن در نهاد این سیستم است
ضمنا من هفت کیلومتر دویدم و امروز آخرین روز هوای خوب است

Dec 16, 2009, 9:45 a.m.

2009-01-16T09:45:00.001-07:00

هوا بس جوانمردانه خوب است

Jan 15, 2009 8:20 a.m.

2009-01-15T08:35:00.003-07:00

Dec 07, 2009, 9:30 a.m

2009-01-07T09:37:00.002-07:00

به علت مشغولیت های کاری از این پس عکس ها به طور منظم "هرچند وقت یکبار" پست خواهد شد! اینه

غزه در آتش

2009-01-05T10:23:00.002-07:00

چندین روز است که مردم بیچاره غزه زیر بمباران و حمله زمینی اسراییل هستند. همه هم حمله شدید و غیر منطقی اسرائیل را محکوم می کنند. واقعا به نظر می آید که اسرائیل تصمیم گرفته اتفاقات اخیر را بهانه ای بکند تا کلک حماس را بکند. این وسط مردم بی نوای غزه در آتشند. برای من جای سوال است که چرا کسی نمی پرسد چرا حماس آتش بس را تمدید نکرد؟ چرا حماس موشک باران شهرک های اسرائیلی را شروع کرد؟ چه کسی به این ها مشاوره می دهد که خودشان را در آتش بیاندازند. چه دوست داشته باشیم چه نه، اسرائیل قوی است و حمایت آمریکا را هم دارد. هیچ کشوری هم حاضر نیست مستقیما با اسرائیل درگیر شود. چه آنهایی که رسما جا زده اند و چه آنهایی که از دور هارت و پورت می کنند. هیچ کس حاضر نیست تحقیر شکست از اسرائیل را بپذیرد و البته بهانه به آنها بدهد تا فشار بیشتری به فلسطینی ها بیاورند. این وسط اما عده ای منافع خودشان را جلو انداخته اند و دایه دلسوزتر از مادر شده اند و همه را تشویق به حمله و خشونت می کنند. واقعیت این است که این مشکل جز با مقاومت هوشمندانه و صلح آمیز حل نمی شود. در نهایت هم واقعیت اسرائیل وجود دارد و قهرمان بازی باعث برگشتن به 50 سال پیش نمی شود. در همه این قهرمان بازی ها این مردم بیچاره بودند که به خاک سیاه نشسته اند. یاسر عرفات بعد از سی سال جنگیدن به این نتیجه رسید که برگشتن به گذشته امکان ندارد و یا اگر هم داشته باشد به هزینه ای که از جیب و جان مردم بی گناه خرج می شود نمی ارزد. نتیجه این شد که بالاخره فلسطین تشکیل شد. از دور ایستادن و گریه کردن برای دیگران آسان است. همه دوست داریم بیرون بایستیم و به فلسطینی ها بگوییم بجنگید. اما واقعیت این است که این راه به جایی نمی رسد. راستش من به قهرمان بودن و قهرمان بازی اعتقاد ندارم. آنهایی هم که دارند تا جایی که از خودشان مایه می گذارند خوب است. اما مایه گذاشتن از دیگران و بیرون گود ایستادن و هارت و پورت کردن خیلی بزدلانه تر از تصمیم عاقلانه به بسنده کردن به حداقل ها است.

ماهم خیلی عاقل باشیم، خلیج فارسمان را الخلیج نکنیم و مواظب بند تنبان خودمان باشیم که با ابوموسی یکجا در نرود. راستی یادتان باشد یک نگاهی به داستان تنب بزرگ و کوچک و ابوموسی بکنید. کار انگلیسی ها خیلی شبیه کاری بود که در فلسطین انجام دادند. البته به نفع ما!

پ.ن این را هم ببینید بد نیست. درباره جنگ شش روزه است.

http://en.wikipedia.org/wiki/Six-Day_War

Jan 05 2009, 10:20 a.m.

2009-01-05T10:21:00.001-07:00

Dec 31, 2008, 8:00 a.m. Happy New Year!

2008-12-31T08:35:00.002-07:00

تهرانتو

2008-12-30T18:40:00.001-07:00

اينجا تهران نيست. اينجا تورنتوست! جل الخالق

Dec 30, 2008, 9:50 a.m. Back to work

2008-12-30T09:49:00.003-07:00

من برگشتم. همین. پیشرفت زیادی در دویدن نداشتم. تازه به 6.4 رسیدم. ولی تست استقامت بدنی خوب بود. فعلا که پمپه خوب کار میکنه

سوشی خوران

2008-12-23T08:52:00.002-07:00

بالاخره تونستم ماهی خام بخورم بدون اینکه گلاب فشانی کنم. به آن بدی هم که فکر می کردم نبود. البته سوشی در مقابلش یک غذای ایرانی محسوب میشه! نمی دونم چرا ما فقط به این آدمهایی که ملخ و سوسک می خورند گیر می دیم. حالا یک وقت دیدی آن را هم خوردم. من به ذائقه مردم آفریقا بیشتر از ژاپنی ها اعتماد دارم

پ.ن. دیگه بعد از خوردن ماهی خام قرتی بازی را کنار گذاشتم و باقلا پلو هم خوردم! دیگه از سوشی که بدتر نیست

Dec 22, 2008, 8:55 a.m.

2008-12-22T08:52:00.002-07:00

امروز اگر خدا بخواهد آخرین روز این سرمای نافرم است . فردا میشه حدود - 15. توی دو سال گذشته هیچوقت هوای سرد اینقدر دوام نداشت. آدم اگه تابستان اینجا نبوده باشه به عقل مردم شک می کنه که چرا اینجا زندگی می کنند

شب يلدا مبارک

2008-12-22T05:46:00.001-07:00

هندوانه خوران يلدا

2008-12-21T03:47:00.002-07:00

هیچ وقت برای شاد بودن زود نیست و هیچ وقت غم خوردن دیر نمی شود.
غصه خوردن همیشه و همه جا ممکنه! شاد بودن اما هنره. آفرین به بچه های دانشگاه کلگری که یلدا را شاد گذراندند. حتی با یک قاچ هندوانه

انار يلدا

2008-12-21T03:04:00.001-07:00

Dec 19, 2008 9:00 a.m.

2008-12-19T09:15:00.001-07:00

Dec 18, 2008, 4:15 p.m.

2008-12-18T16:12:00.002-07:00

My window, Dec 17 2008 8:45 a.m.

2008-12-17T09:05:00.003-07:00

هنوز هم داره برف می باره. به علت کمبود امکانات در عکس دیده نمیشه

My train companion

2008-12-16T08:35:00.002-07:00

My Window, Dec 16, 2008, 8:30 a.m.

2008-12-16T08:34:00.002-07:00

استفاده یا سواستفاده؟

2008-12-15T15:04:00.002-07:00

هادی در وبلاگش مطلبی داشت درباره سواستفاده از عکس کودکان بر روی جلد مجلات زرد که با استقبال نسبتا زیادی از طرف خوانندگانش همراه بود. من با نظریاتی که در آن پست عنوان شده و کامنتهای مربوطه موافق نیستم که علتش را توضیح خواهم داد.از آنجایی که مطمئن نبودم صاحب وبلاگ راضی به انتشار این مطالب باشد ترجیح دادم نظر خودم را در اینجا بیان کنم. قبلا بگویم که بدون توجه به اینکه هادی و بقیه خوانندگانش چه نظری درباره من دارند، در حدی که او را از نوشته هایش می شناسم به درستی نیتش اعتقاد دارم و به او و به خوانندگانش احترام می گذارم. منظور این بحث هم تبادل آرا است و نه نقد شخصیت افراد.

اول اینکه من نه علاقمند مجلات زرد هستم و نه آنها را می خوانم. چند بار نگاهی به این مجلات انداخته ام و مطالبش به نظرم جالب نیامده است. اما با دیدگاهی که این مجلات را مطلقا مضر می داند و چون "عوام پسند هستند" بد هم هستند مخالفم. این البته خارج از بحث سو استفاده از کودکان است و بنابراین بعدا در باره آن خواهم نوشت.

موضوع سواستفاده از کودکان از نظر هر انسان عادی غیرقابل قبول است و در این مورد بحثی نیست. مصادیق شناخته شده آن هم مورد توافق است. سواستفاده جنسی، احساسی یا فیزیکی از کودکان خلاف حقوق بشر است که قاعدتا باید مبنای همه قوانین دیگر باشد.

موضوع اختلاف، گسترش بدون شرط عنوان سواستفاده به هر فعالیتی است که کودکان در آن دخیل باشند است.

این بخشی از نوشته است:

" نگاه کنید. گرچه اگر ساکن ایران هستید در سال‌های اخیر بارها چنین چیزی دیده‌اید. این کارمصداق بارزی سوءاستفاده از تصویر کودک است؛ زیرا آرایش زننده، فیگور ناخوشایند و لباس نامناسب برای جذابیت بخشیدن به کالا و فروش مطالبی سخیف به کار رفته است (مطالب درج شده در این مجله را نخوانده‌ام اما ترکیب کلمات خون، قبر، روح و قرمز نشان می‌دهد که چه معجونی ساخته شده است). گمان می‌کنم که سوء‌استفاده از کودک در بسیاری از کشورهای جهان عملی مجرمانه باشد"

کم دانشی مرا به بزرگی خودتان ببخشید ولی من نمی توانم بفهمم چرا این عکس سو استفاده است؟ معیار زننده بودن آرایش چیست؟ چون باعث شده است کودک زیباتر شود زننده است؟ ممکن است ما آرایش را برای بزرگسالان هم کاری مزخرف بدانیم ولی این لزوما عقیده همه نیست. چه چیز این فیگور ناخوشایند است؟ به نظر زیبا می آید. لباس نامناسب؟ از چه لحاظ نامناسب است؟ این لباسی است که بیشتر بچه ها در این سن می پوشند.

آیا این عکس زیبا برای جذب مشتری انتخاب شده؟ بله. آیا بچه آرایش شده تا زیباتر دیده شود؟ بله. آیا فیگور خاصی در عکس انتخاب شده تا موضوع عکس جذابتر شود؟ بله. اصولا اینها همه کارهایی است که کسی انجام می دهد تا مجله اش پر فروشتر باشد. این استفاده است و تا اینجا من سو استفاده را نمی بینم. آیا این عکس پیشنهاد یک حالت از نظر جنسی جذاب را می دهد؟ به نظر من نه. بین استفاده و سواستفاده از کودک مرز مشخصی است و آن مرز هر نوع صدمه روحی یا جسمی به کودک است. من نمی توانم بفهمم کجای این کار به کودک صدمه می زند. برای خیلی از بچه ها داشتن عکسی روی یک مجله یک آرزوست و می تواند منشا اعتماد به نفس و خودباوری در آینده باشد. تمام کامنتها هم با این پیش فرض هستند که موضوع سو استفاده بدیهی است. ضمن احترام به نظر همه ایشان باید بگویم که برای من این موضوع بدیهی نیست.

در سوی دیگرداستان البته خوانندگان و خریداران این مجلات هستند. یک احتمال که این کار به سواستفاده تبدیل شود این است که خوانندگان این مجلات را با نیت سوء خریداری کنند و به دیده سوء نگاه کنند. واقعا چقدر این موضوع محتمل است. تا جایی که من دیده ام خریدار و خواننده این مجلات بیشتر خانمهای خانه دار هستند که برای پر کردن اوقات فراقتشان از این مجلات استفاده می کنند. ممکن است من و شما از مطالبی که در این مجلات هست خوشمان نیاید یا آنرا مضر هم بدانیم اما این مجلات هستند و مشتری هم دارند وآنها هم لزوما با نبود این مجلات شکسپیر نخواهند خواند. دیگر اینکه با این حجم مطالب مستجهن نگاری در اینترنت کسانی که با نیت سو به این موضوعات می نگرند منابع گسترده تری از عکس روی جلد یک مجله زرد دارند.

در همه جای دنیا قوانینی برای حمایت از حقوق کودکان وجود دارد. شاید مهمتر از عکس، بازی در فیلم باشد که در بسیاری از کشورها مثل آمریکا با محدودیتهای زیادی چه از نظر ساعت کار و چه از نظر موضوع کار و همچنین از نظر تاثیری که روی تحصیل و سایر فعالیت های کودک دارد همراه است. و البته مثل هر نوع بچه دیگری این کودکان هم می توانند خوب یا بد تربیت شوند و فعالیت هایی نظیر بازی کردن در فیلم یا مدل بودن در عکس منشا خوب و بد برایشان باشد. این فعالیت ها بدون پیش شرط و در نظر گرفتن شرایط خود به خود به سو استفاده منجر نمی شوند.

جدای ازدلایل من که ممکن است مورد قبول باشد یا نباشد، موضوع بحث بدون تحلیل به نتیجه گیری رسیده و مورد توافق قرار گرفته است. فرض بر این که نویسندگان نظری کاملا صحیح داشته باشند، برای راه انداختن موجی جهت مقابله با آنچه سو استفاده خوانده شده لازم است با دلایل محکمتری خواننده را با خود همراه نمود.

Dec 15, 2008 8:50 a.m. Calgary

2008-12-15T08:54:00.006-07:00

شی داخل دایره یک فقره دوچرخه سوار می باشد که در هوای منفی سی درجه که آدم توی ماشین یخ می زند در حال چرخیدن است. به نظر من ترس از سرما یک موضوع کاملا روانی است. یعنی آدم باید روانی باشد که در همچین هوایی با دوچرخه بیاید بیرون.

صبح ها نان و پنیرک بخوریم

2008-12-12T09:34:00.005-07:00

صبح های جمعه همیشه یک وسوسه ای به آدم میگه اگه امروز نری سر کار با دو روز آخر هفته یکهو سه روز استراحت می کنی. و البته یک عالمه وسوسه دیگه. تنها چیزی که به آدم انگیزه می ده که با علاقه بره سر کار نان (بیگل البته) و پنیرکی هستش که شرکت صبح های جمعه از تیم هورتونز می گیره. مزه بیگل تست شده با پنیر خامه ای آنقدر قویه که آدم همه تنبلی ها را کنار بگذاره و بشتابه به سوی کار. برای تقویت انگیزهای کاریتون صبح ها نان و پنیرک بخورید

Friday Dec 12, 2008, 8:45 a.m.

2008-12-12T09:33:00.002-07:00

سرمای سگ سوز

2008-12-11T22:00:00.003-07:00

دور از جنابمون سرمای سگ سوز در راهه. شال و کلاه رو دولا کنید. خوشا به حال مرفهین بی درد در پایتخت (منظورم تهرانه. ما هرجا که باشیم بازم پایتخت عوض نمیشه) که هوای بالای صفر دارند

پیشرفت

2008-12-11T12:46:00.002-07:00

6k in 32 min, Flat on treadmill

Thursday, Dec 11, 2008 , 12:45 p.m

2008-12-11T12:44:00.001-07:00

از شکر خوردن پشیمان گشته ام

2008-12-10T10:08:00.000-07:00

توی یکی از کتابهای دبستان نوشته بود که دو حبه قند برای شیرین کردن یک گالن آب کافی است. این موضوع برای من خیلی عجیب بود چون من نصف شکردان را در چایی صبحانه ام خالی می کردم ولی شیرین نمی شد. چطور ممکن بود با دو حبه قند یک گالن آب را شیرین کرد. از طرف دیگه تا مدتها عادت داشتم که قهوه خیلی شیرین بنوشم. آنقدر شیرین که کلا مزه قهوه را احساس نکنم. خیلی طبیعی و یواش یواش با کم کردن مقدار شکر قهوه ( از روی دست اطرافیان تقلب کردم) حالا به جایی رسیده ام که قهوه را بدون شکر می نوشم.

همین موضوع تا حد زیادی در مورد غذا هم صدق می کند. آدمی که هیچ غذای تند و هیچ سس شیرینی دوست نداشت حالا به غذای تند علاقه مند شده است و افسوس غذاهایی که در هند نخورد را دارد و پایه غذای ژاپنی و تایلندی شده.

خلاصه قصه اینکه به این نتیجه رسیده ام که ذائقه تغییر پذیر و تربیت پذیر است. البته کمی زمان لازم است تا شگفتی مزه های نا آشنا از بین برود و لذت بردن از آن مزه شروع شود. شاید روزی ماهی خام هم خوردم! کار خدا را چه دیدی

Dec 10, 2008, 8:15 a.m., Calgary

2008-12-10T08:17:00.002-07:00

هنوز شبه

Tuesday, Dec 09, 2008, Calgary, 9:15 a.m.

2008-12-09T09:17:00.003-07:00

دویدن 2

2008-12-08T09:25:00.000-07:00

در ادامه فعالیت های ورزشی، تصمیم گرفتم که برای سال آینده تو یک مسابقه نیمه ماراتن شرکت کنم. اولین هدفم شرکت در یک مسابقه 10 هزار متر در بهار است. الان می توانم 5 هزار متر توی نیم ساعت بدوم. حرف زدن البته خرجی نداره، برای همین اینجا پیشرفتم را ثبت می کنم تا یادم نره. اگه کسی دلش بخواد می تواند به این نهضت جهانی بپیوندد. شرط بندی که نه ولی قرار دو جانبه بر سر مبلغی پول که در صورت برد و باخت رد وبدل بشود هم پذیرفته می شود.

Monday, Dec 08, 2008, Calgary

2008-12-08T09:04:00.003-07:00

می خوام از امروز روزی یک عکس از همینجا که نشسته ام بگذارم اینجا

برابری

2008-12-05T09:07:00.000-07:00

برابری یا مساوات مفهومی بود که برای من در دوران دبیرستان توسط معلم دینی ما و استاد مطهری به گه کشیده شد. مدتها طول کشید تا بفهمم قرار دادن مفهوم عدالت در برابر مساوات فقط راهیست برای فرار کردن از بار مسولیت پذیرش اینکه مردم در برابر قانون و خیلی جاهای دیگه باید با هم برابر باشند. یکی از ساده ترین چیزها در همین راستا مفهوم چانه زدن در خرید در مقابل تخفیف عمومی است. این مفهوم ساده که اگر می شود امتیازی داد همه باید شانس برابر برای گرفتن آن امتیاز داشته باشند. چیزهایی در فرهنگ ما هست که ریشه اش خیلی عمیق تر از ظاهر ساده اش است. مفهوم شانس نابرابر از چیزهاییست که باعث می شود مردم از صبح تا شب در حال حرص زدن و حرص خوردن باشند. اگر دیر بجنبی حقت خورده میشه! مگه نه

سرما

2008-12-04T08:34:00.003-07:00

در روایات هست که هوا وقتی واقعا سرده که تشکیل بلورهای یخ در بینی تون را احساس کنید

حس خوب دویدن

2008-12-01T10:49:00.001-07:00

چند روز پیش توی باشگاه بدنسازی ثبت نام کردیم و دیروز بالاخره اولین جلسه رارفتیم.

توی دوره ای که درس می خواندم و همزمان کار هم می کردم فرصت زیادی برای ورزش نبود و کار زیاد خانم همسر هم باعث شده بود حضرتشان کلا پایه ورزش نباشند. دلایل فیزیولوژیکی، تنبلی مفرط، سو تغذیه، درگیری های بین ترکیه و عراق، مسئله کشمیر و مصرف زیاد هندوانه باعث شده بود که توی آن دوره فعالیت فیزیکی من به مقدار کمی پیاده روی کاهش پیدا کند که ان هم به خاطر سرمای زمستان تعطیل شد. خلاصه اینکه وقتی بهارامسال رفتیم ایران همه بهم تبریک گفتند و ار اینکه پا به ماهم استقبال کردند.

مریضی دو هفته ای تو ایران باعث شد چند کیلویی از دست بدم و کمی به شکل عادی برگردم. این موضوع باعث شد کمی انگیزه پیدا کنم و همراه همسر یک رژیم غذایی انسانی را شروع کردیم که در کنار نان و گوشت شامل سبزیجات و میوه هم باشد. یک ورزش لخ لخکی را هم شروع کردیم که توی یک دوره شش ماه باعث شد کمی رو بیاییم. حالا که زمستان دارد میاد و فعالیت های خارج خانه سخت شده، تصمیم گرفتیم کمی جدی تر ورزش کنیم. در همین راستا و طبق معمول بعد از بازرسی تمام سالن های ورزشی شهر همان که اول دیده بودیم را انتخاب کردیم چون خیلی خوش مسیر است و سرویس حوله دارد!

دیدن آدمهای زیادی که برای سلامتیشان وقت و هزینه صرف می کنند انگیزه مهمی بود. حالا هدف من آمادگی برای دوچرخه سواری جدی تر درتابستان سال آینده، دویدن در حداقل یک ماراتن و "ریدیف کردن بیج بادی" توی چند ماه آینده است.

دویدن حس خیلی خوبی بهم میدهد بخصوص اگه تلویزیون جلوم باشه. تا چند ماه آینده می خواهم احساس خوب سالم بودن را به خودم برگردانم.

فیلمهایی که دیده ام

2008-11-10T15:29:00.002-07:00

این هفته چندتا فیلم دیدم که دوتاش جالب بود. اولی
no country for old men
بود. موضوع فیلم و این تم که حتی آدمکشها هم دیگه عوض شدند و آدمکشی هم دیگه مثل قدیم نیست و اینکه آدمهای نسل قبل همیشه دربرابر تغییرات نسل جدید گیج و مبهوت هستند جالب بود. قاتلی که با پیستول گاو کشی با خونسردی آدم میکشه فراتر از تصورات یک کلانتر نیمه وسترن هستش. مشکلی که با فیلم داشتم لهجه تگزاسی بود که باعث می شد نصف حرفها را نفهمم. باید یکبار دیگه فیلم را با کیفیت بهتر ببینم.
ضمنا من یک مشکلی با کل فیلم هایی که تم پلیسی دارند دارم. اینکه هر وقت کارگردانها دلشان می خواد پلیس را مجموعه ای گیج و گول نشان میدهند که هیچ کار خاصی برای گرفتن آدمی که چنیدن نفر را کشته نمی کنند و هر وقت هم بخوان تمام پلیس را بسیج می کنند تا قاتل یک بچه را دستگیر کند. بنظرم مفهوم زیادی گشاد گرفته شده. اگه الان کسی فیلم بسازه و تمش این باشه که بخاطر عدم دسترسی به کسی یک موضوع دراماتیک اتفاق افتاده واکنش بیننده چه خواهد بود؟ نمی گن بابا وقتی موبایل هست دیگه این چیزا بی مفهومه؟ اما کسی به موضوعات مربوط به پلیس حساسیت نشون نمیده. انگار که هر چیزی ممکنه.
Body of lies
را توی سینما دیدم و بهتر از چیزی بود که تعریف می کردند. کلا فیلم گیشه ای بود ولی ساختش روان بود و آدم احساس دست انداز توی کارگردانی نمی کرد. برخلاف چیزی که ار بقیه شنیدم عربها را احمق و وحشی نشان نمی داد بلکه هر دو روی این آدمها را نشان می داد. هم هانی سلام و نیروی های امنیتی اردن و هم افراد القاعده را باهوش نشان داده بود و بیشتر آمریکایی ها را کودن، بی خبر از دنیا و از خود راضی نشان می داد (هافمن). و البته وحشی گری های بنیاد گراها را نشان می داد که می تونم بگم لطیفتر از واقعیت بود ضمن اینکه آمریکایی ها و بقیه را هم بی تقصیر نشان نمی داد.
صحنه هایی که از امان نشان داد بخصوص اولین صحنه آنقدر به نظرم زیبا آمد که هوس کردم برم اردن! و البته دبی هم همونجوری که هست و خیلی مدرن تر از خیلی از شهرهای آمریکایی نشان داده شده بود.

در ادامه پریشانه

2008-11-10T15:26:00.002-07:00

راستش چندتا کامنتی که درباره پریشانه بود برام جالب بود. آفتابه دار تا حدودی راست میگه. اینکه عادت های ما و فرهنگ درونی شده ما جلو آزادی بیان خودمون رو می گیره. اما راستش برای من بیشتر آدمهایی که می شناسم مشکلم هستند و نه آنهایی که نمی شناسم. علت اصلی عدم اطمینان هم این نیست که من از بیان افکارم می ترسم. بیشترین چیزی که ناراحت کننده است قاطی شده حریم شخصی و عمومی است. اینکه چیزهایی که اینجا نوشته میشه به آدمهای دیگری هم مرتبط می شه که لزوما دوست ندارند اطاعاتی در مورد آنها به بقیه کسانی که می شناسندشون داده بشه. به عنوان مثال من لینکی از دوستی داشتم که نمی خواست اسم واقعیش معلوم باشه. آنوقت اگه من بخوام چیزی بنویسم که نشانه ای از دوستی ما داشته باشه و به مطلبی از آن دوست مرتبط بشه مجبور می شم نوشته ام را بچرخونم و یک جوری بنویسم که رد اون طرف معلوم نباشه. یا اینکه اگه بخوام نوشته ای درباره یکی ار اعضای خانواده یا درباره اتفاقی که برام افتاده بگم در واقع دارم زندگیم را با آدمهایی قسمت می کنم که در حالت عادی این اطلاعات را بدست نمی آوردند.

راستش به نظرم مشکل از طرز نگاه من به وبلاگ به عنوان یک دفترچه خاطرات شخصی که در دسترس بقیه هست ناشی میشه. یعنی یا آدم باید بپذیره که این یک دفتر خاطرات و گمنام بنویسه مثل روزنامه دیواری و آفتابه دار یا اینکه از اول بپذیره اینجا مثل یک مجله برای انتشار چیزهایی که "من" می خواهم دیگران بدانند درست شده. زیاد هم قبول ندارم که این مورد به ایرانی بودن یا نبودن مرتبط باشه چونکه در هرجایی که باشیم بخشی از زندگی شخصیمون هست که نمی خواهیم عده ای ازش خبر داشته باشند.

نهایت این پریشان نویسی اینکه اینجا مجله ای خواهد بود برای اینکه من توش بنویسم . جایی هم پیدا خواهم کرد برای خاطرات شخصی ام.

پریشانه

2008-11-06T15:25:00.002-07:00

چند وقتیه که زیاد نمی نویسم. یکجوری دیگه احساس راحت بودن با نوشتن نمی کنم. احساس می کنم نمی تونم حرفهام را آنجوری که فکر می کنم و دلم می خواد بزنم. باید کمی درباره این فکر کنم. شاید آدرسم را عوض کنم شاید هم همینجا بنویسم. نمی دونم چرا یک جوری حس می کنم بدون شلوار توی جمع دارم راه می رم

Passchendaele

2008-10-27T09:10:00.001-06:00

دیدن فیلم باعث شد یاد دوران جنگ و ترس و وحشتی که همراه جنگ هست برای من زنده بشود. بی معنایی جنگ وکشته شدن آدمها به خاطر حماقت جنایتکارانی مثل صدام همیشه تکان دهنده است. تاثیرگذاری داستان در نمایش هولناکی وانسان بودن انسانهای هر دو سوی میدان با همه بدی ها و خوبی هایشان است. ومسخرگی غم انگیز داستان همانطور که در آخر فیلم اشاره شده در این است که کشته شدن صدوچهل هزار نفر آنطوری که در ویکیپدیا آمده:

The Allies had captured a mere five miles (8 km) of new front at a cost of 140,000 lives, a ratio of roughly 2 inches, or about 5 cm, gained per dead soldier.

در نهایت به این ختم شده که دهکده ای که اسم فیلم و نبرد از آنجا گرفته شده اصولا اهمیت استراتژیک نداشته و تنها اصرار بعضی از فرماندهان بر پیروزی به هر قیمت دلیل ادامه جنگ بوده است. نیروهای متفقین در زمان کوتاهی منطقه را دوباره تسلیم آلمانها کردند تا نیروهای خودشان را به منطقه ای دیگر انتقال دهند.

فیلم نسبتا خوب است و روال منطقی دارد و شخصیتهای اصلی نسبتا خوب پرداخته شده اند. البته بعضی از شخصیتهای جنبی مثل سرهنگ انگلیسی خیلی مصنوعی بودند. ضمنا جالب است که بدانید در زمان جنگ جهانی اول و حتی بعد تر در جنگ دوم هنوز کانادا به نوعی تحت سلطه انگلیس بوده است. واینکه شخصیتهای داستان از کلگری هستند و فیلم هم پرهزینه ترین فیلم کانادایی تا امروز بوده است.

سخت مثل سنگ؟

2008-10-19T19:31:00.001-06:00

اولین سرود ملی ایران

2008-10-10T14:05:00.002-06:00

این گویا اولین سرود ملی ایرانه. این جدیده هم خوبه یکم ایرانش رو زیاد کنند از اشخاص کم کنند خوب میشه!
خدایا ما را ببخش

صداقت

2008-10-09T10:10:00.002-06:00

صداقت دل آدم را صفا می دهد:

http://www.geocities.com/DaleEasley/Essays/geologists_are_great.html

Kid, how good are you?

2008-09-29T10:27:00.002-06:00

شادروان پل نیم من هم مرد. یاد فیلم بوچ کسیدی اند ساندنس کید افتادم و نمی دونم چرا همیشه این صحنه از فیلم برام جالب بوده که کید میگه"
Butch, can you take the two on the right?
Butch: Kid there's something I gotta tell ya, I never shot anybody before!
Kid: One hell of time to tell me
http://www.youtube.com/watch?v=zllq8gohuPo&feature=related

و البته بدون هیج ربطی اونجا که یارو از ردفورد (کید) میپرسه:
Kid, Hey Kid, how good are you?
آخرهای این
http://www.youtube.com/watch?v=HDMFyQlWOdU&feature=related

ساده باشیم چه در باجه یک بانک چه در زیر درخت

2008-09-29T10:18:00.002-06:00

به فرموده دوستان! این میز منه. النکه (جمح لینک) به بازی دعوتند

پینتبال فلسفی و فلسفه پینتبالی

2008-08-29T14:48:00.002-06:00

دیروز جاتون خالی از طرف شرکت وبه جای کار کردن رفتیم پینتبال. جدای از خوش گذروندن بسیار سخت به اندیشه فرو رفتم که جنگ واقعی چه شکلی میشه. مردن مفهموم عجیبیه و تجربه تکرار شدنی نبست ولی حس اینکه "شما مردید! به همین سادگی! لطفا تشریف ببرید بیرون" حس عجیبیه. ابنکه آدم چقدر آسون می تونه کشته بشه. جان عزیز آدمیزاد در جنگ چطوری دم دست قرار میگیره. فهمیدن همچین چیز ساده ای هم از این جهت خوبه که آدم ارزش جان آدم ها رو بفهمه و هم از این جهت که دنیا همینه. خوابیدی لای شاخ و برگ و خودت رو از مرگ پنهون کردی و داری جون آدمهای دیگرو می گیری یهو یک تیری از اسمون میاد. یک ثانیه طول میکشه بفهمی چیه وبعد عینک ایمنی مات میشه. "بفرمایید شما مردید!" و تمام

درباره بدبینی

2008-08-14T09:59:00.004-06:00

هادی در وبلاگش مطلبی نوشته بود و من یادداشتی در این باره نوشتم که از اصل نوشته طولانی تر شد. برای همین بخشی عمومیتر آن را اینجا می نویسم.
درباره تلخی ها و دیدن آنها نظر من این است که همیشه و در همه جا ضعف ها وجود دارد و خیلی ها هم این ضعف ها را می بینند. کاملا موافق هستم که بی کار نشستن در برابر کاستی ها درست نیست. اما با دو نکته موافق نیستم. اول اینکه یادآوری بیش از حد کاستی ها لزوما منجر به حل آنها نمی شود و بر عکس گاهی معدود آدمهای امیدوار را هم نا امید می کند. دوم اینکه به نظر من گرچه دیدن بدی غارها عاملی بوده تا ما الان در جایی که هستیم زندگی کنیم ولی بیشتر آنهایی که تغییری در زندگی بشر بوجود آورده اند آدمهایی بودند که بخش خوب قضایا در نظرشان بزرگتر بوده، مثل همین استیو جابز و بیل گیتس. البته نمی توانم انکار کنم بعضی بدبین ها هم بوده اند که کارهای بزرگی انجام داده اند و از دیدگاه بدبینی و حتی شکاکی دفاع کرده اند
" Only the Paranoid Survive, Andrew Grove"
هرچندامروز بعضی معتقدند نظریه های او باعث افت اینتل شد
خلاصه اینکه دیدن بدی ها لازم است چون بخشی از واقعیت زندگی هستند ولی افراط در آن باعث می شود فرصتهای موفقیت (واقعی) در بین هزارها ضعف نادیده گرفته شوند.
به نقل از برادرم که روانشناس است می گویم که تعداد آدمهای موفق در خوشبین ها بسیار بیشتر از بدبین ها است و البته تعداد آدمهای شکست خورده هم. برای اینکه خوشبینی باعث میشود این افراد مشکلات را کمتر از اندازه واقعی برآورد کنند و برای همین جرات اقدام کردن داشته باشند. حالت ایده ال یافتن راه نظام مندی برای در نظر گرفتن هر دو طرف قضیه است. کاری که خیلی از شرکتهای موفق در حال گسترش آن هستند

تابستانه شش

2008-08-06T12:52:00.003-06:00

Lake Maligne, Jasper, AB

Icefield, AB

این نتیجه بازگذاشتن در یخچال در جولای است

برنامه ریزی

2008-08-05T19:44:00.003-06:00

زندگی غیرقابل پیش بینی با برنامه ریزی زیاد همخوانی ندارد. و من هم زیاد یاد نگرفته ام برای کارهای معمولی برنامه ریزی کنم. همیشه می دانم که استراتژیم برای شش ماه و یک سال و بیشتر چیه ولی سختمه که خودم را متقاعد کنم برای تعطیلات ماه آینده و دو ماه آینده برنامه بریزم. چه برسد به شش ماه دیگه. اما این مردمان چنان در کار برنامه ریزی بخصوص برای تفریحات هستند که به سادگی همه انتخابهای معقول برای یک تعطیلات مناسب را درو می کنند. نتیجه اینکه باید کم کم من هم انسانی متمدن بشوم. این هفته بعد از سختی هایی که برای پیدا کردن جا کشیدیم تصمیم گرفتم از الان برای ماه آینده جا بگیرم. تا دیروز هم یک عالمه جا موجود بود ولی امروز گویا همه آدمهایی که مثل ما با مشکل مواجه شده بودند تصمیم گرفتند زود بجنبند. باید جنبید! باید برنامه ریخت!

فکر کردن

2008-08-05T13:47:00.004-06:00

مدتی هستش که فرصت فکر کردن نداشته ام. یعنی آنقدر کارهای جالبتر هستش که آدم دلش می خواد فکر کردن را عقب بندازه. منظورم از فکر کردن هر فعالیت غیرفیزیکی بجز کارکردن و تلویزیون دیدن هست. راستش زیاد هم از این موضوع ناراحت نیستم چون پاییز که بیاد و هوا سرد بشه وقت زیادی برای فکر کردن خواهد بود
دبگه اینکه وبلاگ یک ایرانی در آمریکا را دوباره پیدا کردم. وبلاگ جالبیه بخصوص نحوه نوشتنش و طنز همیشگی نوشته هاش (بجز بعضی غمگین هاش که آدم را یاد هرچی غم و غصه و بدهی داشته و نداشته می اندازه که الیته اون هم از نثر خوبشه. این پست خیلی قدیمیش خیلی بامزه بود. تو روزهای دوری که خیلی غمگین بودم خواندن این نوشته ها کلی کمکم کردند

تابستانه پنج

2008-08-04T09:07:00.002-06:00

تابستانه چهار، مثل بز! نگاه کردن

2008-08-04T09:04:00.003-06:00

Misconception!

2008-08-02T00:09:00.002-06:00

دلم رو هدیه دادم به اون كه عاشقم كرد منو داد بر باد هدیه رو وانكرده فکس فرستاد

از اون بدتر:
حاصله یک اسب تازه است!

تابستانه سه

2008-07-29T19:22:00.001-06:00

تابستانه دو

2008-07-29T19:21:00.001-06:00

تابستانه يک

2008-07-29T19:18:00.002-06:00

خسرو شکیبایی

2008-07-18T09:36:00.000-06:00

دوست ندارم در مورد مردن آدمها بنویسم. اما خسرو شکیبایی فرق می کند. با همه مسائل جانبی، بازیهایش را بخصوص قدیمیترها را دوست داشتم. هامون اولین برخورد خیلی از هم دوره ای های ما با روشنفکری و روشنفکربازی بود.

من هنوز هم شعرهای سهراب را با صدای خشدار شکیبایی به یاد می آرم. روحش شاد

My nerves are no treadmill!

2008-07-16T15:57:00.002-06:00

بعضی ها همیشه سعی می کنند خودشان را ... کنند. فرض کنید در جلسه ای فنی هستید. موضوعی را توضیح می دهید. خلق الله سوال هایشان را می کنند و شما به طور واضح جواب می دهید. چیزهایی خواسته می شود و شما محترمانه می گویید که بخشی از قرارداد نیست. در مقابل اصرار آنها مثل هر مشاور محترمی اعلام می کنید موضوع رابا مدیرتان در میان می گذارید. همه این را می پذیرند و خوشحالند و اس ترین آدمها هم متقاعد شده است. در حال خداحافظی یک نفر می پرد وسط و با لحنی عصبانی می گوید:

I told … that send two people who are knowledgeable about the full scope of project!!

بدتر اینکه برمی گردی دفتر و می بینی که حق کاملا با تو بوده است. این هم از بدی های مشاور بودن است. همیشه مجبوری با مردم مهربان باشی.

پ. ن. این منفیه که می خونه برات!!!

وب قشنگی داری! من آپم

2008-07-03T16:15:00.001-06:00

ای مردمان علاف، ترا به مقدسات و هر کوفت دیگه ای قسم، وقتی برای کسی کامنت آبدوغ خیاری می گذارید حداقل کلمات و مفاهیم را درست استفاده کنید. اینجوری شاید طرف کنجکاو بشه یک نگاهی بکنه. نمی دونم چرا هر وقت جایی می بینم نوشته شده "سلام، وب قشنگی داره" کلمات ناروا از دهنم خارج میشه. وب قشنگ!!!!!!! خدایا توبه! حداقل به باسن مبارک یک فشاری بیاورید و توضیح بدهید ازچی وب!!! طرف خوشتان آمده.

بدون شرح

2008-07-02T23:25:00.002-06:00

خاطرات

2008-06-26T12:46:00.001-06:00

تصمیم گرفتم بقیه خاطرات سفر به ایران را پست نکنم. به خاطری مریض شدنم زمان خوبی نداشتم. بیشتر نوشته ها پر از منفی بافی شد

شرحی برقهوه

2008-06-26T09:37:00.007-06:00

قهوه در زندگی مردم کانادا (و آمریکا و البته بسیاری از کشورهای دیگر) اهمیت زیادی دارد. از ماگهای مخصوص گرم نگه داشتن قهوه تا جا لیوانی( جدیدا با سیم اتصال جهت گرم نگه داشتن آن) در تمام ماشینها همه نشانه های اهمیت قهوه در زندگی این مردم هستند. این اهمیت دادن به طور طبیعی به طعم و کیفیت قهوه هم کشیده می شود. اول از همه توجه کنید که نسکافه اصولا قهوه به حساب نمی آید (و هر چیزی که در سی ثانیه آماده شود). بازار کافی شاپ ها که واقعا کافی شاپ هستند هم خیلی داغ است و اصولا صنعتی چند میلیارد دلاریست. شرکت های مختلفی در این زمینه معروف هستند. استارباکس معروفترین است ولی لزوما بهترین قهوه را ندارد. بیشتر معروفیت استارباکس به خاطر جهانی بودنش است (مشابه مک دونالد). هرچند که خیلی ها هم هستند که استارباکس را به بقیه قهوه ها ترجیح می دهند. در کانادا تیم هورتونز (که زمانی کانادایی بود و الان متعلق به آمریکایی هاست) خیلی محبوب است، (البته از بقیه جاها ارزانتر هم هست!) اما شرکتهای دیگری هم هستند که اگر گذرتان افتاد سری بهشان بزنید. از بین این شرکتها سکند کاپ، گود ارت/ث و کافی کامپانی معروفتر هستند و درقهوه سازی متخصص تر. یک موضوع جالب اینکه محبوبیت استارباکس و شاید تیم هورتونز در مقابل این شرکتها بیشتر به خاطر تنوع محصولاتی است که ارائه می کنند. آیس کاپاچینو در تابستان خیلی می چسبد. قیمت قهوه هم در ابتدا به نظر گران می آید به خصوص تا زمانی که هنوز مبدل دلار به ریال آدمها روشن است. مدتی طول کشید که من متوجه بشوم قهوه در اینجا یک کالای لوکس مخصوص مرفهین بی درد و روشنفکران نیست. برخلاف تهران که قهوه را در انگشتدانه سرو می کنند اینجا قهوه لیوانی است و البته نوشیدنش هم ساعت طول می کشد یا در واقع طولش می دهند، (بهروز اگر اینجا را بخواند، برنی را به یاد خواهد آورد).

Keep your head warm!!!

2008-06-19T08:44:00.002-06:00

Farsi nevis nadaram. Felan sareton ro ba in aks garm konid!

Kananaskis June 2008

2008-06-15T12:27:00.004-06:00

Hally be Holly

برای بقیه عکسها اینجا ببینید

توبه

2008-06-15T12:03:00.003-06:00

عالم و آدم گفتند این داوینچی کد قشنگه ولی از اونجایی که من ذاتا به چیزایی که همه گیر میشن حساسیت دارم هیچ وقت کتاب را نخواندم تا اینکه دیشب فیلم را به همراه کامنتری های یک دوست که کتاب را خوانده بود دیدم. خدایا توبه! همین هفته کتاب را می خرم و می خوانم

اثبات وجود خدا

2008-06-15T11:59:00.002-06:00

یادش بخیر یک استاد معارف داشتیم که دلیلش برای اثبات وجود خدا این بود: " توی قران نوشته" . خدا عقل بده

بازی وبلاگ ها

2008-06-08T20:58:00.003-06:00

بازی جدیدی آمده که قرار برداشتمون را از وبلاگهایی که بهشان لینک دادیم بنویسیم و اینکه چرا اینجا هستند. اول بگم که من وبلاگهایم را به ترتیب قد مرتب کردم. اینجوری به کسی بر نمی خوره و مهمتر اینکه من دوست ندارم زیاد معلوم بشه از کدام وبلاگ بیشتر خوشم میاد. یک جور حالت مرموزی داره که خوشم میاد.

اما درباره وبلاگ ها به همون ترتیبی که این بغله:

پونه: ونکووری با نوشته های جالب. ذهنیتش یک جورایی به من نزدیکه. نوشته هاش توجهم را جلب می کنه و چون ایرانی مقیم کاناداست موضوعاتی که بهش می پردازه برام جالبه

زباندکده: فامیلمونه! از زحمتی که برای یاد دادن و یاد گرفتن زبان می کشه خوشم میاد.

سه شنبه: بازم فامیلمونه. یک زمانی می نوشت و خوب هم می نوشت. تازگی ها به دلایل متفاوت کمتر می نویسه. اگه فامیلمون نبود به همین جرم تا حالا دورش رو خط کشیده بودم!

نیلوفرانه: اینم فامیلمونه. کوچولوست ولی آینده بزرگی داره. دوست دارم ببینم چه کار می کنه

چپ کوک: برخلاف اسمش خیلی کوکه. علاقه ویژه به خلاقیت داره که مورد علاقه من هم هست. دقیقا به همین علت هم اینجاست.

زن قد بلند: نوشته هاش به آدم احساس دوست بودن میده. چیزهایی را می نویسه که آدم با دوستش در میان می گذاره. خوبیش اینه که نمی شناسمش برای همین هم نوشته هاش که احتمالا برای خودش خیلی جدیه برای من مثل داستانه. روان و راحت می نویسه.

اسپایدرمرد: هنوز در حیرتم که کارهاش از خودشه یا جمع آوری شده. به هر حال به نظرم از زیباترین نکته سنجی هاییست که دیدم. کوتاه و موثر.

توکای مقدس: ازش اصلا خوشم نمی آید به خصوص به خاطر کامنت دونش. هر وقت کامنت دونش رو باز می کنی می بینی چند نفر گلاویزند. برای همین هم مدتهاست کامنت دونش رو ندیدم. اما نوشته هاش رو دوست دارم. طنزش تلخه ولی جذابه. یک جورایی اعتیاد آوره. مثل سیگار می مونه همه از خودش بدشون میاد ولی باهاش حال می کنند!

خلای فکری: یک خلای خصوصی داشت. نمی دونم چی شد زد رفت. بعدش هم که آمد ما وقت نکردیم بهش سر بزنیم. ولی بچه با مرامیه. بد زبونه ولی نوشته هاش می زنه به خال.

روزنامه دیواری: آدم محترمی که مجبور شد هویتش را پنهان کنه! نوشته هاش پر از زندگیه و واقعیت. خوندن وبلاگش مثل دوست بودن با یک خانواده دوست داشتنیه.

قربانی شماره 14: نمونه یک تین اجر پا به سن گداشته است از نوع نیمه روشنفکر. اینها رو که با شیرازی بودن مخلوط کنید به اندازه کافی جذابیت برای خواندن وبلاگش ایجاد میشه. ضمنا نوشته هاش بوی خون میده.

بودن و مجازی بودن: جفتمون تو مسیرمشابهای هستیم ولی تفاوتهای زیادی بین من و هادی هست. هادی همه چیز را تا انتها میره و می خواد. من نه اینقدر توان دارم و نه انگیزه. اما خواندن نوشته های آدمی چنین اصولگرا بهم انگیزه میده که بهتر باشم. دیدگاه متفاوتش ( با بقیه آدمهایی که من می شناسم) برام جذابه.

دنیای کوچک آقای اوف: زیبا و ظریف. فقط باید دیدش.

پشه در سر زمین عجایب: مثل بقیه منم متحیرم ایشان مذکرند یا مونث. آخر تیپ جوان روشنفکر معاصر. باید حدود بیست و چهار پنج سالش باشه. باحال و عجیبه. خودش از سرزمینش عجیب تره!

و گهگاهی دو خط شعری: یک دوسته. وبلاگش دقیقا همینیه که میگه. هر از چند گاهی سر می زنم تا یک شعر گلچین شده بخوانم.

انگلیسی ها باشه برای بعد!

ضمنا از همه اونهایی که این اطرافند و هنوز وارد بازی نشدند دعوت می شود بازی فرمایند

روز سیزدهم: تبریز، سرزمین آدمهای متفاوت

2008-06-08T15:23:00.001-06:00

همراه پدر و خواهرم و همسرش به تبریز رفتیم تا زمان بیشتری را با پدرم باشم. همسر تصمیم گرفت پیش خانواده خودش بمونه. زمانه کمی با من سر ناسازگاری گذاشت و سرفه های ریزریزم که از بلد کفر مانده بود بزرگتر و محکمتر شدند و آخر سر من رو به دکتر کشاندند. خانم دکتر هم آنتی بیوتیکی داد که از ناکجا بدتر هرچه میکرب بود بترکونه. متاسفانه جنس معده من هم شبیه همین میکرب ها بود. در نتیجه تصمیم گرفتم داروها رو در همان تبریز بگذارم. با همه این حرف ها روزهای خوبی توی تبریز داشتم و از بودن با پدرم و خواهرم و دیدن اقوام لذت بردم. کلی هم ترکی دم. میوه های لذیییییییییییذ هم تا دلتون بخواد فراوان بود
اما درباره تبریز. تبریز شهر متفاوتی از بقیه جاهاست. مردمش تهاجمی و سخت کوش هستند و در مقابل زندگی کم نمی آورند. برای دیگران تبریزی ها خسیس هستند ولی برای خودشان خوب خرج می کنند. آدمهایی هستند که اگر از جنسشان نباشی و یا نشناسیشان سر و کله زدن باهاشان سخت است. اما اقتصاد این شهر و منطقه به لطف سختکوشی آدمهاش و تعصبی که به نگه داشتن پول و قدرت در شهرشان دارند همیشه پر رونقتر از شهرهای اطراف بوده. اگر فرهنگ ما می توانست کمی بیشتر تفاوت ها را تحمل کند شاید توان و انرژی این مردمان به جای جبهه گرفتن علیه تهرانی و فارس جذب فعالیت های مفیدتر می شد. راستی فکر کردید چرا ما ها همدیگر را اینقدر مسخره می کنیم. چرا یک نفر به خودش اجازه می دهد بقیه هموطن هایش را به خاطر تفاوتهای زبانی دست بیاندازد. اگر در کشور غریب باشید و مجبور باشید با زبان دیگری غیر از زبان مادری صحبت کنید به این چیزها زیاد فکر می کنید.

روز یازدهم: زن بودن

2008-06-03T20:52:00.001-06:00

از همسر سوال می کنم نظرش درباره ماندن و رفتن چیست. بی تردید راه را نشان می دهد. می گویم چرا. جوابش این است که فرهنگ رسمی و غیر رسمی کاری کرده که زن بودن سخت باشد و پر از محدودیت. فرهنگ رسمی را هم که یک شبه عوض کنند هنوز بیست سالی مانده تا غیررسمیش به جایی برسد که زن در خیابان با لباسی که دوست دارد راه برود و هر بی وجودی به خودش جسارت اهانت مستقیم ندهد. گاهی تصوری که از مردم از زن بودن در دیگر نقاط دنیا دارند به خنده ام می اندازد. تفسیر اخلاقیات آدمها از نوع لباسشان بی توجه به پس زمینه فرهنگی وبا معیارهای وطنی تصورات خامی از آن می دهد. در بلد الکفری که ما بودیم در کسی جربزه ندیدم که اشاره ای به طرز لباس کسی بکند چه رسد که پیشنهاد بی شرمانه بدهد. تنها کاری که آزاد است دعوت به ملاقات در بیرون بود. سماجت بیش از حد در آن هم به ملاقات با برادران نیروی انتظامی ختم می شود.

پ.ن: هادی در این زمینه پستی داره و چند تا از خواننده هاش جواب سوال هادی را درباره زن بودن داده اند. جالبه، حتما سر بزنید

روز نهم: دوستان جانی

2008-06-02T20:30:00.000-06:00

دید و بازدیدهای اصلی تقریبا انجام شده و من بیشتر آدمهایی که دوست داشتم ببینم را دیده ام. آدمها خیلی عوض نشده اند. با بعضی از این آدمها چنان احساس نزدیکی می کنم که گاهی یادم می رود یک سال و نیم از دیدنشان گذشته است. در نتیجه در برخورد اول حرفهای بی ربطی می زنم که بعدا خودم شرمنده می شوم.

روز چهارم: زندگی و دیگر هیچ

2008-06-02T20:27:00.001-06:00

بی هیچ تعارفی جایی که من زندگی می کنم در برابر تهران خیلی ساده و کوچک است. تهران شهریست پر از زندگی. جدای از خوب و بدش تهران جریانی سریعتر و زنده تر دارد. این طرز زندگی مزایا و معایبی دارد. اگر مشکلات اقتصادی و مالی اجازه بدهند شادتر و فعال تر است ولی در مقابل استرس در همه جای آن دیده میشود. مهمترین مشخصه زندگی در تهران استرسی است که در رفتار آدمها موج می زند.

روز اول: مرگ در یک قدمیست

2008-06-01T19:52:00.003-06:00

سلام. دو روزپیش برگشتیم. سفرمان بیست و چهار روز بود و سه هفته کامل توی ایران بودیم. کلی اتفاق افتاد و تجربه کردیم. عزیزانمون رو هم دیدیم. اتفاقاتی هم برای دهانمان افتاد که حالا می گم چی بود. بخشی از خاطرات سفر را نوشتم و بقیه اش هم در دست تهیه است. کم کم آپ می کنم. از آنهایی که حضورا، تلفنا، کامنتا اظهار لطف کرده بودند تشکر نخسوز می کنم.

و اما بعد!
توی هواپیما نشسته بودم و به مرگ فکر می کردم که یکهو دلم شور افتاد. از مرگ ترسیدم. با خودم فکر کردم چرا همچین اتفاقی افتاد؟ من که سالها باورم این بود که باید جوری زندگی کرد که هروقت مرگ آمد سراغم راحت باهاش برم.

فردا صبح که دوباره توی خیابانهای تهران راه رفتم علت را فهمیدم. اینجا باید همیشه برای مرگ آماده بود. مرگ همیشه در یک قدمیست. توی خیابان هر لحظه امکان مردن فراهم است و برای همین هم مرگ چیز غریبی نیست. تهران را دوست دارم ولی رانندگی تهرانی ها نوعی جنایت علیه بشریت است.

داستانی با پایان خوش

2008-04-29T09:44:00.002-06:00

از داستانهایی که ختم به خیر و خوشی می شوند خوشم می آید. مخصوصا اگر واقعی باشند. داستان این مرحله از زندگی ما هم دارد به خوشی به انتها میرسد. همسر درسش را با موفقیت تمام کرد. خانم همسایه پیر آخرین سفر صبحگاهیش به ایستگاه قطار شهری را با ما آمد و فردا زانویش را عمل می کند. من هم تنها آخرین امتحان شفاهی را در پیش دارم که میواه ایست شیرین ونرم (همون گلابی). اینطوری همه شخصیت های داستان یک مرحله از زندگی را با همه سختی هایش پشت سر گذاشتند و شاد و شنگول برای مرحله بعدی آماده می شوند. برای ما (همسر و همسر) مرحله بعدی دیدار عزیزانی است که سالی ازدیدنشان می گذرد. جریان زندگی در چند ماه گذشته برای ما مثل قایقرانی در آبهای خروشان بود. پارو زدن بر خلاف جریان امکان نداشت. تنها راه این بود که با مهارت قایق را کنترل کنیم. حالا که به آبهای آرام رسیدیم می خواهیم برای مدتی با آرامش از مناظر اطراف لذت ببریم و به زندگی بپردازیم. برای چند هفته آینده بیشتر از همه چیز وقتم صرف دیدار آنهایی خواهد شد که وقتی نزدیکمون هستند کمتر قدرشان را می دانیم. اگر وقت کنم بنویسم چیزهای زیادی برای نوشتن دارم.

به امید دیدار!

پی نوشت: لازم نیست بیاید استقبال. تاکسی می گیریم!!!!

! رفاقت تعطیل

2008-04-06T21:57:00.001-06:00

سفری در پیش دارم. اگر این پروجه به سر آورم و آن یکی امتحان را بیست شوم و از پس معاینه دهانی* بر آیم کتاب و دفتر را بر کناری نهم و کنج عزلت برگزینم و بر شکر حق و لهو لعب مشغول گردم.

مصرع(یا بیت؟): گفت چشم تنگ دنیا دوست را یا قناعت پر کند یا خاک گور

به همین دلیل فعلا تا مدتی در مغازه ما بسته است و رفاقت تعطیل!

وبلاگ هم نخواهم خواند تا این پروجکت به سر آید.

Oral examination* معاینه دهانی:

بروبکسوسورس

2008-03-25T08:46:00.008-06:00

کانادایی ها و آمریکایی ها هم مثل هر دو ملت همسایه کرکری های خاصی بین خودشون دارند. مثلا توی فیلمهای آمریکایی می بینید که یک بچه ای چند تا غاز را دنبال می کند و داد می زند برید گم شید. برید کانادا! از اون طرف کانادایی ها خودشون رو شبیه اروپایی ها می دونند و میگن آمریکایی ها بی نزاکت هستند. در ضمن کانادایی ها خیلی علاقه دارند که اعلام کنند فلان موزه یا نمایشگاهشون بزرگترین در روی زمین (در واقع منظورشون بزرگتر از مشابه آمریکاییش) هستش

و اما بعد

موزه زمین شناسی شهر درام هلر به اسم

Royal Tyrrell Museum
شناخته میشه. کانادایی ها ادعا می کنند که این بزرگترین موزه دایناسورهاست. خیلی مطمئن نیستم که راست باشه ولی واقعا فسیل هایی که دارند بی نظیره. من اون وقتهایی که هنوز نفهمیده بودم ثروت بهتر از علم است علاقه زیادی به فسیل شناسی مهره داران و بویژه دایناسورها داشتم (حیثیتا لازم به ذکر است که علاقه من قبل از فیلمهای سری پارک ژوراسیک آغاز شد و ناشی از تب دایناسور دوستی نبود). اما از آنجایی که اولا فسیل دایناسور در ایران نبود و دوم اینکه وجود فسیل داینا های عزیز به معنی عدم وجود نفت هستش از شوق افتادم و رفتم دنبال کارهای دیگه. ولی اطمینان دارم که اگه در البرتا درس خوانده بودم حتما الان یک دایناشناس بودم.

این هفته رفتیم اینجا و کلی حال کردیم (در واقع فقط من کلی حال کردم!). برای دیدن دایناهای بیشتر به اینجا مراجعه کنید.

بازهم نوروز مبارک

2008-03-22T00:52:00.000-06:00

نوروزتان مبارک

2008-03-22T00:43:00.001-06:00

اینم جمعبندی ما از سالی که گذشت

2008-03-20T11:14:00.002-06:00

سالی که گذشت پر بود از وقایع اتفاقیه. زندگی برای من جریان داشت. دلم تنگ خیلی ها شد و هست ولی خوشحالم که سال پر برکتی بود. سالی که با همه اتفاقات بدش ختم به خیر شد. اونهایی که دعوا داشتند حالا آرام شدند و خبری از طلاق کشون نیست. اونهایی که ضربه های سختی خوردند خودشون رو جمع و جور کردند و دارند کمر راست می کنند. آونهایی که یک راه نو رو آغاز کردند دارند آماده می شوند که قدم بعدی رو با شادی بردارند. اونهایی که دوستشون داریم همه سالم هستند و سرپا. و ما هم که پا گذاشتیم توی راهی که آخرش برامون روشن نبود حالا شاکر درگاه خداییم که همیشه هولمون داده تو راه. سال ۸۶ برای من و همسر پر بود از کار و برکت. کلمه مناسب برای سال ۱۳۸۶ شکر هستش و برای ۱۳۸۷ امید. برای اونهایی که سالشون پر بوده از امتحان بگم که روزهای سخت برای همه هستش. اما اگه باور کنیم خوشبختی حق و سرنوشت هرانسانیه دیر یا زود زمان خوشی و خوشبختی هم میرسه. فقط یک جو همت و یک عالمه توکل کافیه. و اینکه امسال با دوستای جدیدی آشنا شدم (حقیقی و مجازی) که از دوست بودن باهاشون خوشحالم. احساس می کنم زمانی که برای خوندن مجازی هاشون صرف کردم هدر نرفته و چیزی به زندگیم اضافه کرده. سال نو و دلهای نو بر همه شما مبارک

چهار شنبه سورون در کلگری

2008-03-19T00:15:00.002-06:00

هنر عکاسی

2008-03-19T00:14:00.001-06:00

نمونه ای از هنر عکاسی همسر
(برپدر عکاس صلوات) :دی

نگرانی

2008-03-18T10:00:00.000-06:00

تازگی ها خیلی نگرانم. شبها با وحشت از خواب پا می شم. یک صدایی هست که همش میگه تقصیر توست! تقصیر توست! یک اقایی شبیه دیوید سوزوکی هستش! میگه تقصیر شما زمین شناس هاست. شما اگه نفت پیدا نمی کردید الان گلوبال وارمینگ نشده بود. بهش میگم اولا که چه وارمینگی؟ اینقدر برف تو شرق آمده که سقف خونه ها داره می ریزه. بعدش هم اگه ما نفت پیدا نکنیم مردم آفریقا از کجا پول بیارند نفت دویست دلاری بخرند. مردم شمال چین چه گناهی دارند که باید از سرما بمیرند. از همه مهمتر، بروبکس چه جوری بروند جردن چرخ بخورند. نمی فهمه.میگم برو خر دکتر سحابی رو بگیر که به ما زمین شناسی نفت یاد داد. میگه اونها صلاحیت ورود به مجلیس را ندارند چه برسه بخواند درباره گرمایش زمین حرف بزنند. بی پدر فارسیش از من بهتره. نگران مردم شرقم. نکنه یهو گلوبال وارمینگ بشه، برفها آب بشوند و سیل بیاد.دیوید رو هم که می پیچونم یهو یاد قطع گاز تو اروپای شرقی می افتم. روسهای بی مرام. خیلی کار دارم باید مشکلات رو زودتر حل کنم. خوابم نمی بره نگرانم

آسوده بخوابییییییییییییییییییید! شهر در امن و امان است

2008-03-16T16:29:00.001-06:00

روزهای گذشته تقریبا بدون اتفاق خاصی سپری شده. همه چیز آرام و ساکت پیش میرود. عید زیاد اینجا نمودی ندارد. تنها چیز مثبت این هست که ما از جمعه تا دوشنبه تعطیل هستیم. پارسال هم همین موقع ها کمی دلم گرفته بود. آدم دوست داره تو این موقع ایران باشه. خرتوخری (بلانسبت شما) و شلوغی شب عید تهران خیلی دوست داشتنی بود. هرچند که ترافیک گاهی آدم رو دیوانه می کرد. امیدوارم بتوانیم اینجا یک جشن دوستانه برای خودمون برپا کنیم. از حالا عید را به شما تبریک می گویم. عیدی ما یادتون نره!

Blue, the blood remains!

2008-03-12T09:31:00.001-06:00

یودا می فرماید

Was not easy the dicision made! Blue, The blood remains

گوسفند علیه گوسفند

2008-03-07T17:26:00.002-07:00

زندگی ما حسابی گوسفندی شده. یعنی گیر دوتا گوسفند افتادیم. گاهی سرنوشت بازی های عجیبی میکنه. در یکی از حساسترین برحه های انقلاب اسلامی ( ببخشید جو انتخابات گرفتم). در یکی از سرنوشت سازترین زمانهای زندگیم باید بین مستر لمب و مستر لمب یکی رو انتخاب کنم. فعلا که بین این گوسفندان دعواست. ما هم وسط دعوا نرخ تعیین می کنیم. برنامه تصمیم کبری به دوشنبه منتقل شده و ماهم منتظریم تا اینها با دستان پر برگردند. انگشتانتون رو مصلوب کنید. (انشالله این ترجمه صحیح کراس فینگرز باشه)

بد زبان رفت

2008-03-07T17:16:00.002-07:00

امروز متوجه شدم که بدزبان نوشته ای به عنوان آخرین پست از خودش باقی گذاشته و در خلا رو گل گرفته و رفته. لینک هایی که این گوشه می بینید وبلاگهایی هستند که دوست دارم بخونمشون و برای همین اینجا هستند. بعضی از این آدمها شخصیتی کاملا متفاوت با من دارند و شاید اگه روزی همدیگر رو ببینیم حتی نتونیم بیشتر از چند ساعت باهم حرف بزنیم. اما همه اینها آدمهایی هستند که من علاقه مندم نوشته هاشون رو بخونم و متفاوتترین هاشون ذهنم رو درباره افکارم به چالش می کشند.

بدزبان این وسط کمی فرق می کرد. افکارش خیلی به من نزدیک بود جوری که اگه می خواستم هر بار براش کامنت بزارم کامنت دونش پر احسنتم احسنتم یا اخی میشد. بدزبان مثل بچه شری بود که حرف راست میزد. بچه ای که دهنش چفت و بست نداشت ولی حرفش حرف حساب بود. و همون اول هم اعلام می کرد کجا وارد شدیم که اگه کسی به بوی گند واقعیت حساسیت داره راهش رو بکشه وبره. نمی دونم چرا چنین انسانی (احتمالا چنین مردی، شایدم زنی) تصمیم گرفت کار خلق را لنگ بزاره و در خلا رو سه قفله کنه ولی رسما اعلام می کنم که از رفتنش متاسفم و امیدوارم مثل یک وبلاگ نویس واقعی زیر حرفش بزنه و دوباره برگرده.

اگر هم برنگشتی داداش (یا آبجی) هرکجا هستی دست حق همراهت.

بازهم امتحان

2008-03-03T23:28:00.000-07:00

هفته گذشته هفته شلوغی بود. ترافیک کارها باعث شد دوباره کمی گندکاری کنم. اصلا انگار سر امتحان میان ترم گندکاری کردن دارد یک عادت میشود. ساعت پنج رسیدم به کلاس و با تعجب دیدم کسی تو کلاس نیست. مثل *** که **** می دویدم اینور آنور و از دانشکده مهندسی به آی سی تی و بر عکس. تا اینکه بعد از پنج دقیقه یک آقایی که نمی دانم به چه دلیلی آنجا بود از من پرسید داری دنبال امتحانی که باید توی این کلاس باشد می گردی و بعدش هم گفت که امتحان آن سر دانشگاه برگذار می شود. واقعا فکر می کنم این آقاهه را خدا رسانده بود. خلاصه که بعد از کلی پرس و جو کلاس را پیدا کردم و وقتی سر کلاس رسیدم حدود پانزده دقیقه از نود دقیقه امتحان گذشته بود. با تعجب دیدم که کسی کتاب باز نکرده و آقای استاد توضیح داد که امتحان کتاب بسته هستش و باید یک ورقه فرمول باخودم می آوردم. با بدبختی ورقه فرمول بغل دستیم را چند بار قرض گرفتم چهار تا از پنج تا سوال رو جواب دادم که نمی دونم اصلا چند تاش درسته.

گاهی وقتها احتیاج هست از این اتفاقات برایم بیفتد. یادم می آورد که اگر حواسم را جمع نکنم، اشتباه کردن خیلی آسان می شود. بینیم خدا چی می خواد

تصمیم کبری

2008-03-03T12:04:00.005-07:00

نمی دانم اگر کبری در کلاس دوم دبستان آن تصمیم سخت را نمی گرفت ما در اوقات حساس زندگی چه کسی را به عنوان الگو داشتیم. این جمعه یک تصمیم خیلی کبری گرفتم و پیشنهاد کار شرکت فعلی ام رو برای بعد از تمام شدن درسم رد کردم. ( فکر نکنید من اینقدر کبری هستم. یک پیشنهاد با ده درصد بالاتر توی جیبم بود از صاحب تصویر فوق).یک جورهایی به قول همسر از کامفرت زونم خارج شدم و کمی دچار دلهره هستم. اما این تنها دلیل ناراحتیم نیست. این شرکت را دوست دارم و بهش اعتقاد دارم. از معدود شرکتهایست در دنیا که توی اون بدون توجه به رنگ و پوست و نژاد میشه پیشرفت کرد (قمیشی جون کجایی؟) . منظورم از پیشرفت رسیدن به رده های نزدیک به مدیر عامل هست. البته زیاد واقع بینانه نیست که فکر کنم یک ایرانی ممکنه رئیس یک شرکت سهامی عام بشه (قیافه سرمایه گذارها زیاد جالب نمیشه). توی شرکتهای دیگه هم اینکار ممکنه ولی نه به آسانی اینجا.
(همه این داستان ها مربوط به پانزده سال دیگه میشه) !؟

مدیر عزیزم پیشنهاد کرده که اگه موقعیتی باشه به جای رفتن از شرکت به یک بخش دیگه که کاری را که من دوست دارم انجام میدهد منتقل بشوم. حالا جهار روز زمان هست تا جمعه که معلوم بشود آیا من بلوبلاد می مانم یا نه
پ.ن. میگم چقدر سخته محاوره ای ننوشتن

بازی کتابها

2008-03-03T09:16:00.005-07:00

از طرف زن قد بلند به بازی کتابهای نصفه خوانده شده دعوت شدم: به علت ذیق وقت! بی مقدمه می رم سر اصل مطلب
گرگ بیابان از هرمان هسه. سه بار حمله به کتاب که بی نتیجه بود. در اوج آمادگی تا صفحه 40 بیشتر نرسیدم

ابله (ببخشید با شما نبودم) از وسطهای جلد اول احساس کردم خودم تبدیل به جلد سوم کتاب شدم

کارو شاهکار ر.اعتمادی: در نوجوانی سعی کردم کتاب رو بخوانم. به صفحه سوم نرسیدم

ژنرال در هزارتوی خویش (یا در لابیرنت) از اون کتابهای مارکز بود که نمی توانستم دنبالش کنم و آنقدر هم جذاب نبود که دوباره بخوانمش. در مورد صدسال تنهایی هم همین احساس رو داشتم ولی چون کتاب معروفتر بود و جداب تر برای بار دوم که خوندمش توانستم بفهمم کی به کیه

تقریبا همه کتابهای هدایت مگر اینکه بار دوم شروع به خواندنشان کرده باشم

و آخر سر هم به سبک مارگوت بیکل:از بی سوادی ماست شاید که کتابی به آخر نمی رسد یا هرگز خوانده نمی شود

پ.ن.از زن قد بلند تشکر میکنم و از سه شنبه، چپ کوک، اسپایدر مرد، بدزبان (با حفظ عفت کلام!) و مهین (دو خط شعر اونم گاهگاهی) دعوت می کنم اگر بر حسب اتفاق این وبلاگ رو می خوانند بازی رو ادامه بدهند

پ.ن. 2 دوستان فرمودند ضیق. ما که نمی دونم شما هرجوری درسته بخوانید

امید در کلگری

2008-02-24T15:48:00.002-07:00

من هرگونه مشارکت در کنسرت امید و جلف بازی های مربوطه را تکذیب می کنم. شباهت این ویدئو به کنسرت واقعی اتفاقی است

ضمنا یک نفر مرد (یا زن) جوانمرد پیدا بشه بگه این یوتیوب تو ایران باز میشه یا نه؟

خمار اولدوم نازک تر

2008-02-23T14:10:00.002-07:00

خمار اولدوم

2008-02-23T14:05:00.002-07:00

خسوف کامل

2008-02-21T16:41:00.003-07:00

خسوف کامل در بیست و دوم فوریۀ الاول سنه دوهزارو هشت میلادی فی بلد کلقاری جهت ثبت در تاریخ و جغرافی

خسوف 2

2008-02-21T16:18:00.001-07:00

خسوف

2008-02-21T15:47:00.002-07:00

این شاهد بازاری در حال خارج شدن از پرده نشینی

Mine! Or I will help you not!

2008-02-20T15:47:00.000-07:00

از بین شخصیهای فیلمهای جنگ ستارگان عاشق حرف زدن یودا هستم. جدا این با مزه نیست؟

When nine hundred years old you reach, look as good you will not

رازهای زندگی مشترک موفق، یک: به علایق مشترک اهمیت بدهید

2008-02-20T15:33:00.001-07:00

علایق مشترک و فعالیت های مشترک باعث تقویت بنیانهای خانواده می شوند

مثال: همسر 1 از عکاسی از زیبایی ها لذت می برد و همسر 2 از عکسیده شدن به عنوان زیبایی . همسر و همسر در یک عصر نسبتا گرم بیرون می روند و همسر 1 از همسر 2 صدو پنحاه عکس می گیرد. همه خوشحالند و بنیان خانواده بسیار تقویت شده است

دوستیهای ازلی

2008-02-19T10:44:00.002-07:00

اول از همه بگم که من در دوستیابی یک فاجعه متحرک هستم. تقریبا هیچ کدوم از دوستیهای صمیمی من با پیش قدمی من شروع نشده بجز با یک نفر که از من فاجعه تر بود. بین دوستهایی که دارم، بعضی ها پس از مدتی آشنایی با من دوست شدند اما برای بعضی دیگه این دوست شدن بیشتر از یکی دو برخورد طول نکشیده. دیروز یک دوست عزیزی امده بود تا ولایت کلگری رو ببینه و تصمیمات مهم برای آینده اش بگیره. جمع زمانی که با این دوست توی ایران گذروندم به یک روز کامل نمی رسه ولی از همون اول احساس می کردم من و آقای دوست ساعت هامون یک وقت رو نشون میده و فازهامون همسازه. بعضی دوستیها انگار ازلی هستند و قبل از فوت شدن توی این کالبد جامد شروع شده اند. دیروز رو با آقای دوست گذروندیم و به کمک همسر اینقدر تعارف کشش کردیم که فکر کنم دیگه حالش بهم خورد.

دارم رو مخ یک مجموعه خوب از دوستان کار می کنم و سعی می کنم سرشون کلک بگذارم و بکشونمشون اینجا. تا چند وقت دیگه مافیای نفتی درست می کنیم. دنبال مقداری گول مالیده حاضری می گردم. البته دیروز هوا چنان کمک اساسی کرد که فکر کنم هیچ گول اضافی لازم نباشه. درحالی که در تورنتو برف زمین رو پوشانده برفهای ولایت ما همه آب شده و آقای دوست نمی تونست باور کنه اینجا ممکنه دوباره به منفی بیست برسه. (الان گوشه چشم من از اون برقهای بدجنسی دیده میشه.) راستی شما نمی خواهید اینجاها بیایین ! ه

پ.ن. در ادامه پست قبلی با دوستم که خونش لب مدیترانه هستش صحبت کردم. اگه بتونه سرهنگ رو راضی کنه همه چی درست میشه.

بلاگهای غم گرفته

2008-02-10T13:05:00.000-07:00

نمی دونم چرا وبلاگهای دور و برم پر شده از افسوس و غم. فکر کنم به خاطر هوا باشه. این چند روزه یک چرخ تو لینکهای این دور و بر بزنید می تونید برای پانزده سال آینده سوژه گریه جمع کنید. اما ما فعلا راسخ و استوار از دست غم ها در می ریم. یعنی در که نمی رم ولی نمی رم در خونه غم رو بزنم بگم بیا منو بغل کن. دوری و دوستی! تا حضرت حق چه خواهد!

یک دو روزی دست نگه دارید و کار احمقانه ای نکنید (همون خودکشی سابق) قول می دم خودم هوای گرم مدیترانه ای براتون بفرستم . یک آشنا دارم خونش لب ساحل مدیترانه است ....